Απεργία μήτηρ πάσης...

N' justice for all...

Παραδέχομαι ότι εδώ και πολλά χρόνια διακατέχομαι από ένα αίσθημα εμπάθειας με ότι έχει σχέση να κάνει με το νομικό "λειτούργημα". Ανέκαθεν με θυμάμαι να ερίζω αρχικά με τριτοδεσμίτες φίλους μου και στη συνέχεια με φοιτητές της νομικής ή δικηγόρους... Η όλη μου αντίδραση πήγαζε όχι από το γεγονός ότι οι δικηγόροι και οι δικαστικοί θεωρούνται ως ένα διεφθαρμένο κατεστημένο, όσο από την ίδια την υποκρισία του νομικού συστήματος. Υποτίθεται ότι ένας άνθρωπος που αποφασίζει να ασχοληθεί με τον κλάδο, έχει υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης και το όραμα να υπηρετήσει την αλήθεια και την ηθική από οποιαδήποτε θέση και αν κληθεί... Και γι’ αυτό ακριβώς η κοινωνία έχει θεσπίσει τον όρο "λειτούργημα" και όχι επάγγελμα... Αλλά όλα αυτά ανήκουν στην χώρα του φανταστικού, μιας και στην πραγματικότητα η διαφθορά, η σήψη και η κατάφορη παραβίαση της έννομης τάξης και του ηθικώς αγαθού είναι στην ημερήσια διάταξη στους χώρους κάθε βαθμίδας του δικαστικού και νομοθετικού συστήματος. Η ύπαρξη αυτής της κατάστασης είναι κάτι που ακόμα και οι πιο ακραιφνείς υποστηρικτές του συστήματος δεν μπορούν να αμφισβητήσουν. Το σημαντικό πλέον είναι να θέσουμε δυο κομβικά ερωτήματα... Τι οδήγησε στην διαμόρφωση αυτής της πραγματικότητας και κατά πόσο είναι εφικτή αν όχι η εξυγίανση, τουλάχιστον η εξάλειψη των πιο κραυγαλέων περιπτώσεων, οι οποίες όχι μόνο προκαλούν το κοινό αίσθημα, αλλά οδηγούν και στην απαξίωση ολόκληρου του συστήματος απονομής δικαιοσύνης... Σίγουρα δεν υπάρχει μια απάντηση για κάθε ένα από τα ερωτήματα... Επιπλέον μια διεξοδική ανάλυση τους ξεφεύγει τόσο από τον σκοπό του κειμένου αυτού, όσο και από τις δυνατότητες του γράφοντος. Επομένως θα περιοριστώ στα σημεία που θεωρώ ως τα πλέον σημαντικά. Ο πρώτος παράγοντας που συνετέλεσε στην δημιουργία και την διαιώνιση της νοσηρής αυτής κατάστασης είναι η ίδια η δομή και η διάρθρωση του νομικού και δικαστικού συστήματος, όπου ο ελεγχόμενος και ο ελεγκτικός μηχανισμός είτε βρίσκονται στο ίδιο ιεραρχικό επίπεδο, είτε υπάρχουν σχέσεις συνάφειας μεταξύ τους. Ένας απαράβατος κανόνας στον προγραμματισμό είναι οτι ποτέ ο αλγόριθμος ελέγχου δεν βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τα προς έλεγχο στοιχεία γιατί αλλιώς καταλήγουμε σε ατελέσφορα loops κάτι το οποίο είναι θέμα κοινής λογικής. Με άλλα λόγια ο δικαστής γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι σε περίπτωση που τελέσει άνομες πράξεις θα ελεγχθεί από ανθρώπους του σιναφιού του. Και επειδή κόρακας δεν βγάζει κοράκου μάτι, η υπόθεση είτε θα συγκαλυφθεί είτε στην καλύτερη περίπτωση θα πέσει στα μαλακά... Αυτή η αίσθηση ατιμωρησίας οδηγεί στην αίσθηση παντοδυναμίας. Και αυτή είναι η πηγή του κακού. Μια δεύτερη παράμετρος σχετίζεται με την ίδια την ανθρώπινη φύση. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι πάρα πολλοί άνθρωποι που σχετίζονται με το νομικό κλάδο ξεκίνησαν με τις καλύτερες των προθέσεων: ονειρεύονταν ότι θα υπηρετήσουν τους συνανθρώπους τους, ότι θα ήταν αμερόληπτοι και θα απένεμαν την δικαιοσύνη χωρίς να επηρεάζονται από εξωγενείς παράγοντες... Που χάθηκε αυτό το όνειρο λοιπόν και γιατί?
Το όνειρο σταματάει εκεί που ξεκινάει η εξουσία. Το να έχεις εξουσία στα χέρια σου είναι ένα βάρος που λίγοι άνθρωποι έχουν το ηθικό ανάστημα για να το σηκώσουν στους ώμους τους. Η εξουσία είναι μια συνεχής δοκιμασία που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον πειρασμό της κατάχρησης. Οι λίγοι δικαστικοί που βγαίνουν νικητές σε αυτή την πάλη, είναι οι εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Επιπρόσθετα, υπάρχει μια γενικότερη πεποίθηση ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι ισχυροί επικρατούν τελικά, και μια νοοτροπία ότι ακόμα και αν δεν υποκύψω εγώ, κάποιος άλλος θα υποκύψει και θα κάνει τα στραβά μάτια ή το κακό. Και αυτό δεν ισχύει φυσικά μόνο στις τάξεις των νομικών, αλλά και στις περισσότερες από τις εκφάνσεις του ιδιωτικού και δημόσιου βίου. Η ένσταση μου έγκειται στο ότι οι άνθρωποι που εκπροσωπούν το νόμο θα έπρεπε να είναι λιγότερο ευάλωτοι και να δίνουν το καλό παράδειγμα. Είναι πραγματικά λυπηρό οι νέοι άνθρωποι να γαλουχούνται λαμβάνοντας μια εικόνα παραίτησης και παρακμής.
Τέλος, η αναμφίβολη διαπλοκή της δικαστικής εξουσίας με την πολιτική και την επιχειρηματική εξουσία δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αντίστασης ακόμα και σε ανθρώπους που έχουν καλή πρόθεση, εφόσον γνωρίζουν πως ο δρόμος της επαγγελματικής ανέλιξης περνάει μερικές φορές από τη στενωπό του συμβιβασμού…
Όσον αφορά την απάντηση για το δεύτερο ερώτημα σχετικά με το εάν υπάρχει διέξοδος και με ποιο τρόπο μπορεί να επιτευχθεί, χρήζει προσεκτικότερης διερεύνησης και θα αποτελέσει θέμα ενός μελλοντικού άρθρου.
Θα είμαι πραγματικά ευτυχής, εάν το κείμενο αυτό αποτελέσει αφορμή για διάλογο. Επομένως είτε είσαι νομικός είτε όχι, θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω τις δικές σου θέσεις σχετικά με αυτό το ζήτημα…

Εϊ Καζανόβα τρελέ εραστή (Eurovision theme)

Παιδιά υπομονή! Αν ψήνεστε να δείτε Καζανόβα στο Σινεμά περιμένετε το DVD! Κρίμα είναι να σκάσετε 8 €! Εγώ ψιλιασμένος έσκασα 5,50... Αν μπορείτε να αρκεστείτε στο σκηνικό εποχής και στη βιβαλντομπαρόκ μουσικούλα με κλαβίχορδο και μαντολίνο εντάξει. Πλάκα είχε, αν και δεν είχα ξαναδεί αμερικανιά με μπουκλέ περουκίνια και γόνδολες που τους έλειπε η εξωλέμβια...
Και για τους επίδοξους μιμητές: Μην επιχειρήσετε αιφνίδιες βουτιές στα κανάλια της Βενετιάς. Παίζει να βγείτε γοργόνοι!

Κοινωνιολογική προσέγγιση του διπολικού καρτουνισμού

Σαφώς και το αιώνιο διλημματικό δίπολο Μπάτμαν ή Σούπερμαν προβλημάτιζε και προβληματίζει τις γυναίκες σ' όλες τις εποχές... Τι να επιλέξω; Τον περιθωριακό επικίνδυνο άντρα που στάζει αδρεναλίνη (και νομοτελειακά μεταβολιζόμενη τεστοστερόνη) που οδηγεί επικίνδυνα το δίκυκλό του, φοράει δερμάτινα και καπνίζει δίχως τύψεις; Αλλά και με ακόμα πιο σκοτεινό και κρυμμένο προφίλ του ηθελημένα περιθωριωποιημένου που ακούει μόνο κλασσική μουσική, είναι χορτοφάγος και άθεος. Ή τον πολιτικά ορθό άντρα με τη χωρίστρα που έχει ένα μεγάλο και σταθερό εισόδημα που έχει μια δουλειά με κύρος και αναγνώριση, που πηγαίνει και στην Πέγκυ Ζήνα, που θέλει να κάνει οικογένεια και να διατηρεί λαχανόκηπο; Γυναίκες, υπομονή....

Batman ή Superman

Κάθε άντρας θα έχει κάνει την ίδια σκέψη: τι είναι αυτό που κάνει πάρα πολλές γυναίκες να επιλέγουν άντρες που φαινομενικά τουλάχιστον είναι στην καλύτερη περίπτωση ιδιόρρυθμοι, έως στην χειρότερη γάμησε τα... Που είναι το πρότυπο του καλού και ρομαντικού παιδιού που αποπνέει ασφάλεια και σιγουριά? Γιατί ακόμα και τα λεγόμενα καλά κορίτσια που διαμαρτύρονται ότι οι ιππότες δεν υπάρχουν πια, σνομπάρουν τη "ρομαντική μακαρονάδα" (ιδέ Αναστόπουλος, Δίκαιο και Κινηματογράφος) και πέφτουν με τα μούτρα σε άντρες που κατά πάσα πιθανότητα θα τους παίξουν τρελή πουστιά?
Μάλλον ο "αλητάκος" αποπνέει ένα πρωτόγονο αισθησιασμό και χτυπάει κατευθείαν στο αρχέγονο ένστικτο του άντρα-κυνηγού, ο οποίος έφερνε το φαγητό στην σπηλιά και ταυτόχρονα έσκαγε καμιά σφαλιάρα ή καμιά ροπαλιά στην ευτυχή σύντροφο του. Είναι ίσως και το γεγονός ότι τελικά αν και σε πρώτη εντύπωση οι σκοτεινοί τύποι τύπου Batman είναι ότι να ναι, τελικά εμπνέουν ένα πιο βαθύ αίσθημα ασφάλειας, χάρις κυρίως στο δυναμισμό και τον αυθορμητισμό τους. Αντίθετα τα politically correct παιδιά ακόμα και αν είναι "Superman" μάλλον δεν είναι για πολλά πολλά, ε Ξένια???

Τι γίνεται με τις σπουδές στην Ελλάδα;
Αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με την έρευνα βρίσκει ανταπόκριση;
Ποιος δεν έχει νιώσει αυτή τη μαυρίλα στο Πανεπιστήμιο που σε παραλύει και σε
παγώνει.
Και σε αναγκάζει να αναζητάς ημίμετρα;

ότι να ναι... η αρχή της εποποιίας

Τα πάντα ξεκίνησαν σ' ένα εργαστήριο υπολογιστών στον τέταρτο όροφο του αναγνωστηρίου της Πανεπιστημιακής Λέσχης...
Βασικά βαριόμασταν να διαβάσουμε, οπότε είπαμε να μαλακιστούμε και να φτιάξουμε ένα blog.spot .
Μήπως τελικά η βαρεμάρα είναι η ειδοποιός αρχή κάθε δημιουργίας;
Αν ναι, τότε ειίμαστε πλασμένοι για μεγάλα πράγματα...